Begin, Carter en Sadat bij de Camp David-onderhandelingen, 1978
Camp David, september 1978. Begin, Carter en Sadat bereikten een akkoord dat tien jaar vastgelopen onderhandelingen ontwararde - niet door compromis op posities, maar door belangen op tafel te leggen. Foto: diplomacy.state.gov

Op 17 september 1978 tekenden Sadat en Begin het Camp David-akkoord. De onderhandelingen hadden jaren geduurd. En ze liepen elke keer vast op hetzelfde punt: de Sinai.

Egypte wilde het gebied terug. Israel wilde het houden. Beide partijen hadden goede redenen voor hun standpunt. En geen van beide was bereid te bewegen. Totdat een Amerikaanse onderhandelaar een andere vraag stelde.

Niet: "Wat wil je?" Maar: "Wat wil je eigenlijk, dieper dan het land?"

Het antwoord veranderde alles.

Posities en belangen: het verschil dat alles uitmaakt

Egypte wilde de Sinai terug, ja. Maar de diepere behoefte was soevereiniteit. Erkend worden als een onafhankelijke staat die over zijn eigen grondgebied gaat. Dat was het eigenlijke Jobs to be Done achter de Egyptische positie.

Israel wilde de Sinai houden, ja. Maar de diepere behoefte was veiligheid. Een buffer tussen het eigen grondgebied en een potentieel vijandige buurstaat. Dat was het Jobs to be Done achter de Israelische positie.

Zodra die twee belangen op tafel lagen, bleek er een oplossing mogelijk die niemand eerder had overwogen. Egypte zou de Sinai terugkrijgen, maar als gedemilitariseerde zone. Beide landen konden hun eigen mensen vertellen dat ze gewonnen hadden. En ze hadden het ook gewonnen: elk op het gebied dat er voor hen echt toe deed.

Dit is wat de gedragswetenschap positiedenken versus belangendenken noemt. En het is precies het patroon dat dagelijks vastgelopen conflicten verklaart, in vergaderkamers, managementteams, projectgroepen en budgetbesprekingen.

Van gedragswetenschap naar gedragsontwerp

Je leest erover. Maar wat als je het zelf kon toepassen op de vastgelopen situaties in jouw organisatie?

In de Deep Dive Draagvlak Creëren leer je hoe je de krachten achter weerstand en conflict analyseert en de context herontwerpt zodat mensen in beweging komen. Live, op locatie, in één dag.

Google 4.8/5 Bloomville 5 sterren Springest 9.7
EQAC gecertificeerd EQAC
Certified
Training

Jobs to be Done: de vraag achter de vraag

Jobs to be Done is een denkkader dat oorspronkelijk uit de productinnovatie komt. De kerngedachte: mensen kopen geen producten, ze huren oplossingen in voor een probleem dat ze hebben. Je koopt geen boor, je huurt een gat in de muur in.

Toegepast op conflicten werkt het precies zo. Mensen nemen geen standpunten in omdat ze zo houden van hun standpunt. Ze nemen een standpunt in omdat het standpunt iets voor hen doet. Het beschermt een belang. Het beveiligt iets wat ze nodig hebben.

De vraag die vastgelopen gesprekken kantelt is daarom niet "waarom wil je dit" maar "waarvoor dient dit standpunt je?" Of, in de klassieke JTBD-formulering: wat huur je dit standpunt in voor?

Stel die vraag over jezelf. En stel hem over de ander.

Drie stappen om een vastgelopen conflict te doorbreken

Camp David was een geopolitiek conflict, maar het patroon is universeel. Hier is hoe je het toepast op een alledaagse situatie.

Stap 1: Benoem de posities, maar stop daar niet.
Wat zegt iedereen te willen? Schrijf het op. Dit zijn de ijsbergen boven water. Ze zijn echt, maar ze vertellen niet het hele verhaal.

Stap 2: Stel de JTBD-vraag.
Voor elke positie: wat probeert deze positie te beschermen of te bereiken? Welke behoefte zit hierachter? Denk aan categorieën als veiligheid, erkenning, autonomie, eerlijkheid, controle, verbinding. Soms moet je deze vraag meerdere keren stellen voor je bij de echte behoefte komt.

Stap 3: Zoek de oplossing op belangniveau, niet op positieniveau.
Zodra de belangen helder zijn, is de kans groot dat er ruimte ontstaat die er op positieniveau niet was. Twee partijen die allebei erkenning willen, hoeven daarvoor niet hetzelfde standpunt in te nemen. Twee partijen die allebei veiligheid willen, kunnen daar op heel verschillende manieren in voorzien.

Trainingen voor professionals
Of bekijk alle vakgebieden →

Waarom we dit zo zelden doen

Als de oplossing zo logisch is, waarom zitten vergaderkamers dan vol met mensen die urenlang over posities praten?

Twee redenen.

De eerste is dat posities veilig voelen. Ze zijn concreet, ze zijn verdedigbaar, ze geven houvast. Een belang uitspreken voelt kwetsbaar: je geeft iets prijs over wat je echt nodig hebt, en daarmee geef je de ander ook macht over jou.

De tweede is dat we zijn geconditioneerd om te winnen in plaats van op te lossen. Een vergadering gaat van wie gelijk krijgt, niet van welk belang het meeste recht heeft op bescherming. Die framing maakt het rationeel om je positie te verdedigen, zelfs als dat ten koste gaat van een uitkomst die voor iedereen beter zou zijn.

Gedragswetenschap noemt dit de fixed-pie bias: de aanname dat wat de ander wint, jij verliest. Die aanname is in de meeste conflicten gewoon onjuist. Maar ze stuurt het gedrag wel.

De vraag die gesprekken kantelt

Er is één vraag die in bijna elk vastgelopen gesprek werkt, voor jezelf of hardop aan de ander:

"Wat zou er moeten veranderen om jou hier tevreden mee te laten zijn?"

Het is een JTBD-vraag vermomd als een gewone vraag. Ze nodigt de ander uit om van positie naar belang te schuiven, zonder dat het voelt als een verhoor. Ze geeft ruimte. En ze geeft informatie die je anders nooit had gekregen.

Sadat en Begin hadden die vraag nodig om tien jaar vastgelopen onderhandelingen te ontwarren. In de meeste organisaties zijn de conflicten kleiner, maar het patroon is identiek. De Sinai is een metafoor voor elk budget, elke functie, elk project dat twee partijen van elkaar willen houden.

De oplossing zit bijna nooit in de Sinai zelf.

Veelgestelde vragen

Waarom lopen conflicten vast?

Conflicten lopen vast omdat beide partijen focussen op hun positie (wat ze zeggen te willen) in plaats van op hun belang (wat ze echt nodig hebben). Zolang het gesprek gaat over posities, is er geen uitweg. Zodra je de onderliggende belangen blootlegt, ontstaat er ruimte voor creatieve oplossingen.

Wat is het verschil tussen een positie en een belang?

Een positie is wat iemand zegt te willen: "Ik wil dat jij je excuses aanbiedt" of "Wij willen het budget niet delen." Een belang is de diepere behoefte achter die positie: erkenning, veiligheid, autonomie, of eerlijkheid. Twee partijen kunnen dezelfde belangen hebben terwijl hun posities lijnrecht tegenover elkaar staan.

Hoe pas je JTBD-denken toe bij een vastgelopen conflict?

Vraag niet "wat wil je" maar "waarvoor dient jouw standpunt je?" Welke diepere behoefte probeert deze positie te beveiligen? Stel die vraag expliciet, ook over je eigen positie. Zodra beide partijen hun belangen kennen, kun je zoeken naar een oplossing die beide belangen dient, ook als de posities onverenigbaar leken.

Astrid Groenewegen - Co-founder SUE Behavioural Design
Wekelijkse nieuwsbrief

1,5 minutes of Influence

Elke week zie ik iets: een vergadering die vastloopt, een beslissing die nergens op slaat, een gesprek dat net de andere kant opvalt. Altijd iets dat precies laat zien hoe context gedrag stuurt. Ik schrijf het op. Elke donderdagochtend krijg je het in je inbox. In 90 seconden.

Gelezen door 10.000+ professionals  ·  Gratis  ·  Uitschrijven kan altijd